جراحی‌های عیوب انکساری قرنیه طی چند دهه اخیر به یکی از پرتقاضاترین مداخلات سرپایی در چشم‌پزشکی تبدیل شده‌اند. طبق گزارش‌های جهانی، نزدیک به ۳۰ میلیون بیمار در سراسر دنیا انواع جراحی‌های اصلاح بینایی را تجربه کرده‌اند، که لازک و PRK در کنار لیزیک، بیشترین سهم را در این آمار دارند.
در دنیای امروز، تمایل به بهبود ظاهر و افزایش کیفیت زندگی بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته
در دهه‌های اخیر، جراحی‌های لیزری اصلاح عیوب انکساری (Refractive Surgery) یکی از بزرگ‌ترین پیشرفت‌های چشم‌پزشکی بوده‌اند. انسان‌ها همواره آرزو داشته‌اند بتوانند بدون وابستگی به عینک یا لنز تماسی، دیدی شفاف و طبیعی داشته باشند. روش‌های گوناگونی همچون PRK،لازک و اخیراً لازک در راستای این هدف توسعه یافته‌اند.
امروزه عمل‌های اصلاح عیوب انکساری سطحی مانند لازِک (LASEK) به عنوان یکی از گزینه‌های پرکاربرد برای بهبود بینایی بدون نیاز به عینک یا لنز تماسی شناخته می‌شوند. در لازک، اپیتلیوم سطح قرنیه به‌صورت ملایم جابجا شده یا برداشته می‌شود، سپس با لیزر اکسایمر ساختار زیرین قرنیه (استروما) اصلاح می‌شود و نهایتاً اپیتلیوم بازگردانده شده یا ثابت می‌شود
با آغاز فصل پاییز و نزدیک شدن به زمستان، تغییرات آب‌وهوایی نه‌تنها بر پوست و دستگاه تنفسی، بلکه بر سلامت چشم‌ها نیز تأثیر قابل‌توجهی می‌گذارند. کاهش دما، رطوبت پایین، وزش بادهای سرد و استفاده از وسایل گرمایشی مانند بخاری و شوفاژ، همگی موجب خشکی هوا می‌شوند
چشم به عنوان یکی از حساس‌ترین و پیچیده‌ترین اندام‌های بدن انسان، همواره در معرض عوامل محیطی قرار دارد. گرد و غبار، آلودگی هوا، مواد شیمیایی، میکروارگانیسم‌ها و حتی تحریکات کوچک می‌توانند باعث آسیب یا ناراحتی در سطح چشم شوند.
TransPRK یا عمل «ریفایند ترنس پی آر کی» یکی از روش های درمان لیزری برای اصلاح عیوب انکساری چشم است. در روش اولیه یا همان PRK برای برداشتن لایه سطحی قرنیه (اپی تلیوم) قبل از تاباندن لیزر برای اصلاح شماره چشم، جراح از روش مکانیکال و ابزار مخصوص جراحی چشم استفاده می کرد.
قطره اشک مصنوعی یکی از پرمصرف‌ترین داروهای بدون نسخه در دنیاست. خیلی از افراد هنگام خشکی چشم، خستگی
لنزهای تماسی یکی از روش‌های متداول تصحیح عیوب انکساری چشم‌اند. راحتی، قابلیت جابه‌جایی، ظاهری طبیعی و آزادی عمل
پیرچشمی (Presbyopia) یک پدیده طبیعی وابسته به سن است که معمولاً از دهه چهارم زندگی آغاز می‌شود و باعث کاهش توانایی چشم در تمرکز بر اجسام نزدیک می‌گردد.
